Zasady Wolnorynkowej Praktyki Dentystycznej

Written by admin on 19 kwietnia 2009. Posted in Zestawienie przepisów

Zasady Prowadzenia Wolnorynkowej Praktyki Lekarsko-Dentystycznej w Europie Wydane przez Europejską Organizację Regionalną FDI (ERO-FDI)

Preambuła
W czasie ostatnich dziesięciu lat ERO, DLC, oraz FDI opracowały i przyjęły podstawowe dokumenty określające ich stanowisko w sprawie struktury praktyki dentystycznej.
Podstawowe oświadczenia w tej sprawie podsumowane zostały w niniejszym. Poniższe zasady nie stanowią nowej wersji stanowiska politycznego w sprawie praktyk dentystycznych w Europie, a są jedynie streszczeniem zasadniczych oświadczeń zawartych w różnych dokumentach. Naszym zamiarem jest zdefiniowanie, promocja, wsparcie oraz szerzenie zasad wolności praktyki dentystycznej w Europie. Pozostaje to niezależnie od faktu, iż w niektórych systemach państwowych faktyczna sytuacja jest dużo bardziej zróżnicowana ze względu na restrykcyjne regulacje prawne i/lub warunki organizacyjne i socjopolityczne.
Nie mniej jednak, europejscy lekarze dentyści potrzebują określenia celu, do którego będą zmierzać i na podstawie, którego opracowane zostaną i wprowadzone w życie krajowe zasady opieki dentystycznej.

Podstawowe zasady wolnej praktyki dentystycznej w Europie sformułowane zostały zgodnie z następującymi punktami:

  1. Definicja pojęcia „Wolnorynkowa Praktyka Lekarsko-Dentystyczna w Europie”.
  2. Zinstytucjonalizowana praktyka dentystyczna, wybór lekarza dentysty.
  3. Swobodny wybór rodzaju leczenia, bezpośrednie stosunki pomiędzy lekarzem dentystą a pacjentem.
  4. Kompetencje lekarzy dentystów i ich personelu/ monopol w lecznictwie.
  5. Zasada podstawowej opieki finansowanej ze środków rządowych i prywatnie finansowanej opieki dodatkowej.
  6. Zasada ubezpieczenia społecznego.
  7. System samorządowy.

Ad1. Definicja pojęcia „Wolnorynkowa Praktyka Lekarsko-Dentystyczna w Europie”.
Dla celów środowiska zawodowego lekarzy dentystów poniżej zaprezentowana została definicja wolnorynkowego podejścia do zawodu. Nie mniej jednak, analogie z innymi grupami wolnych zawodów, które w dyskusjach politycznych określają siebie samych inaczej mogą być użyteczne.

Wolnorynkowa praktyka charakteryzuje się następującymi cechami:

  1. Wolnorynkowa praktyka dentystyczna jest przede wszystkim zorientowana na działania dla dobra indywidualnego pacjenta. Istnieje specjalny rodzaj odpowiedzialności etycznej w stosunku do indywidualnego pacjenta, a przez to w stosunku do społeczeństwa.
  2. Bezpośredni i osobisty związek pomiędzy lekarzem dentystą a pacjentem. Niesie to ze sobą specjalne zobowiązanie do zagwarantowania należytej opieki oraz zobowiązanie do zachowania dyskrecji w stosunku do stron trzecich, które to strony trzecie nie mogą ingerować w bezpośrednie kontakty pomiędzy lekarzem dentystą a pacjentem.
  3. Ekonomiczna niezależność w warunkach gospodarki wolnorynkowej, wraz ze wszystkimi prawami i zagrożeniami, które to ze sobą niesie. Całkowita odpowiedzialność za przedsięwzięcie ekonomiczne, jakim jest praktyka dentystyczna.
  4. Indywidualna odpowiedzialność właściciela praktyki za swoją praktykę, wykluczenie właścicieli spoza zawodu. Świadczenie usług osobiście. Nie jest możliwe zlecenie całościowej opieki innym.
  5. Niezależność zawodowa, swoboda przy wyborze rodzaju leczenia.
  6. Wewnętrzne przepisy w obrębie zawodu, gwarancje jakości, stosunki kolegialne tzn. obowiązujące prawo i etyka zawodowa. Organizacje zawodowe wolne od ingerencji państwa.
  7. Swoboda obywateli w korzystaniu z usług dentystycznych , zgodnie z własnym wyborem, wybór lekarza dentysty. Pacjent sam ponosi odpowiedzialność za własne zdrowie.
  8. Zawód lekarza dentysty wymaga wykształcenia uniwersyteckiego, z potwierdzonymi kwalifikacjami na poziomi najnowszych zdobyczy naukowych.

Ad 2. Zinstytucjonalizowana praktyka dentystyczna, wybór lekarza dentysty.
Prywatna ekonomicznie niezależna, wolnorynkowa praktyka (indywidualna lub grupowa) jest skuteczną formą opieki dentystycznej dla społeczeństwa. Lekarz dentysta lub lekarze dentyści powinni być właścicielami praktyk i jako tacy powinni ponosić odpowiedzialność ekonomiczną. Należy odrzucić formy zewnętrznego finansowania (spółki publiczne, spółki akcyjne) jak również centra medyczne / polikliniki finansowane przez państwo lub kasy chorych. Zasadniczym celem klinik uniwersyteckich nie jest świadczenie usług opieki medycznej, ale prace badawcze i kształcenie.
Wszyscy lekarze dentyści powinni mieć dostęp do pracy w systemie opieki dentystycznej, ograniczenia przy przyjmowaniu do wykonywania zawodu są niedopuszczalne. Poprzez właściwie zaplanowaną politykę szkoleniową, kraje europejskie dostosują liczbę lekarzy dentystów do istniejących potrzeb.
Każdy pacjent powinien mieć dostęp do lekarza dentysty swego wyboru, zaś wolny wybór lekarza dentysty musi być zagwarantowany.

Ad 3. Swobodny wybór rodzaju leczenia, bezpośrednie stosunki pomiędzy lekarzem dentystą a pacjentem
Zgodnie z zasadą odpowiedzialności wynikającej z posiadanego wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, każdy lekarz dentysta ma pełną swobodę przy wyborze rodzaju leczenia.
Lekarz dentysta ponosi wyłączną odpowiedzialność za całościową opiekę dentystyczną.
Realizowane jest to przez koncentrowanie odpowiedniego i jakościowo dobrego leczenia, indywidualnie opartego na problemach oraz zasadniczych potrzebach i życzeniach pacjenta.
Strony trzecie (takie jak kasy chorych i administracja publiczna) nie mogą interweniować w bezpośrednie stosunki pomiędzy lekarzem dentystą a pacjentem. Tylko w ten sposób skuteczność, jakość oraz odpowiedzialność za zdrowie jamy ustnej ulega umocnieniu, przy jednoczesnym osiągnięciu przejrzystości systemu usług.

Ad 4. Kompetencje lekarzy dentystów i ich personelu/ monopol w lecznictwie
Prowadzenie praktyk dentystycznych zarezerwowane jest wyłącznie dla lekarzy dentystów. W każdym przypadku, gdy kodeks etyki zawodowej i/lub legislacja prawna dopuszcza oddelegowanie dowolnego aspektu opieki dentystycznej wykwalifikowanym służbom pomocniczym, ich praca musi być świadczona pod pełnym i wyłącznym nadzorem i na odpowiedzialność lekarza dentysty. Niezależne świadczenie usług przez służby pomocnicze (techników lub higienistów dentystycznych) jest niedopuszczalne, zaś ich podstawowym zadaniem jest pełne wspieranie lekarzy dentystów w ich pracy.

Ad 5. Zasada podstawowej opieki finansowanej ze środków rządowych i prywatnie finansowanej opieki dodatkowej
W związku z ograniczonymi publicznymi i państwowymi zasobami finansowymi przeznaczonymi na opiekę dentystyczną we wszystkich krajach europejskich, decyzja na temat priorytetów dla jednostek świadczących usługi oraz finansowania opieki w ramach państwowego ubezpieczenia zdrowotnego jest konieczna.
Dentystyka jest dziedziną, w której możliwe jest dokonanie dokładnego zróżnicowania pomiędzy opieką podstawową, a dodatkową. Zakres usług wchodzących w skład opieki podstawowej może być zdefiniowany różnie w poszczególnych krajach. Idea opieki podstawowej jest tutaj szczególnie możliwa do zastosowania, ponieważ w przeciwieństwie do medycyny ogólnej, prewencja dentystyczna w sposób widoczny i niewątpliwy jest skuteczna, zaś usługi dentystyczne mogą być świadczone na wielu różnych poziomach, jeżeli chodzi o koszty i wymagane standardy, bez powodowania znaczącej różnicy dla celu danej usługi. W dentystyce więcej swobody w stosunkach z pacjentem jest możliwe i konieczne. Ustawowa społeczność ubezpieczonych ponosi odpowiedzialność społeczną w zakresie opieki podstawowej, zaś całość usług dodatkowych pozostawione zostaje do realizacji w ramach wolnorynkowych stosunków pomiędzy lekarzem dentystą i pacjentem. Jedynie opieka podstawowa może być oferowana po cenach sztywnych i zgodnie z opracowanym przez zarząd biznesowy standardem, natomiast część dodatkowa oferowana jest po cenach wolnorynkowych (i zgodnie z cennikami podawanymi jako wytyczne przez towarzystwa dentystyczne).

Ad 6. Zasada ubezpieczenia społecznego
Uznana zostaje wyższość zasady ubezpieczenia społecznego w odniesieniu do opieki dentystycznej. W porównaniu z finansowaniem ogólnym z podatków, posiada ona tę przewagę, że umożliwia stworzenie bezpośredniego związku pomiędzy składkami ubezpieczonych, a korzyściami z systemu ubezpieczenia społecznego. Stanowi to motywację do troski o minimalizację kosztów ze strony ubezpieczonych i prowadzi do bardziej przejrzystego schematu korzyści płynących z ochrony socjalnej. W systemie ubezpieczeniowym, prawo ubezpieczonego do określonych korzyści jest zawsze możliwe do określenia. Państwo nie ma prawa ani możliwości naruszania składek ubezpieczonych, tak, więc zasoby te nie mogą zostać wykorzystane na inne świadczenia. Ponadto, państwo nie ma prawa przydzielić usług nie podlegających ubezpieczeniu do zakresu świadczeń opieki socjalnej, natomiast w interesie publicznym państwo ma obowiązek finansowania z ogólnych podatków tych wydatków, które nie wchodzą w zakres ubezpieczenia społecznego. Dalszy podział na ustawową kasę chorych i prywatne ubezpieczenia zdrowotne jest uważany za właściwy. Ustawowa społeczność ubezpieczonych finansuje jedynie te świadczenia, które są absolutnie konieczne dla przywrócenia zdrowia ubezpieczonemu. Wszelkiego rodzaju korzyści wykraczające poza ten zakres pokrywane będą przez ubezpieczenia prywatne lub płacone prywatnie przez ubezpieczonego, zgodnie z jego osobistym życzeniem i zasobami finansowymi.
Niedawny wyrok European Court of Justice (Europejskiego Trybunału Prawa) orzekł, że pacjent ma prawo do zwrotu kosztów świadczeń medycznych, z których korzystał w innym kraju członkowskim, niezależnie od organizacji i sposobów finansowania systemu ubezpieczeń w jego kraju. Europejski system opieki zdrowotnej musi wziąć pod uwagę prawa pacjenta do wyboru lekarza dentysty, do którego ma zaufanie, na terenie całej Europy, jak również to, iż wszyscy lekarze dentyści powinni mieć równe szanse konkurencyjnego oferowania swych usług każdemu pacjentowi niezależnie od jego narodowości.

Ad 7. System samorządowy
W ramach liberalnej struktury prawnej określonej poprzez poszczególne kraje oraz z zastrzeżeniem sprawowania kontroli prawnej, państwo powinno zaufać lekarzom dentystom oraz firmom ubezpieczeniowym i zlecić im wspólnie organizację, planowanie oraz administrację systemu opieki dentystycznej. Lekarze dentyści i firmy ubezpieczeniowe powinni być równorzędnymi partnerami w wykonywaniu swego zadania, jakim jest wprowadzenie samorządności w celu znalezienia rozwiązań najbardziej właściwych dla gospodarki rynkowej.

Podsumowanie: Wspólne stanowisko w sprawie wolnorynkowych praktyk dentystycznych w Europie – realizacja i praktyka polityczna.
Do obowiązków ERO i DLC należy wypracowanie i strategii i koncepcji umożliwiających wspólną realizację „Zasad wolnorynkowych praktyk lekarsko-dentystycznych w Europie” w zakresie polityki zdrowotnej. Wymaga to większości głosów w ERO oraz DLC, zgodnie z konstytucją i praktyką demokratyczną. Realizacja powyższego celu powinna być prowadzona wspólnie z towarzystwami krajowymi, tzn. w ramach politycznych – krajowych i ogólnoeuropejskich – oraz publicznych relacji oraz w środowiskach masowego przekazu.

Przyjęto w Bled, Słowenia, na sesji plenarnej ERO – FDI dnia 07 maja, 1999 roku——-08.07.99—–

Print Friendly, PDF & Email